Kuchnia, podróże

Niedostępne tereny górskie północnej Tajlandii zamieszkują liczne społeczności plemienne. Poszczególne grupy różnią się między sobą językiem, religią i obyczajami, wszystkie jednak charakteryzuje niezwykła i warta poznania kultura.

Górskie plemiona Tajlandii

Większość tubylców chętnie gości w swych wioskach turystów. Na taką egzotyczną wyprawę wyruszyć możemy np. z Chiang Mai. Etnografowie wyróżniają sześć głównych grup plemiennych:
Karen – najliczniejsze spośród górskich plemion. Wyróżniamy tu Białych, Czarnych i Czerwonych Karenów, ze względu na kolor noszonych przez nich strojów. Zajmują się oni głównie rolnictwem (płodozmian).
Lahu – w Tajlandii żyją przedstawiciele czworga grup: Lahu Na, Lahu Nyi, Lahu Sheh Leh i Lahu Shi. Zdaniem badaczy w tym plemieniu istnieje silna potrzeba cieszenia się błogosławieństwem (stąd liczne nawrócenia na chrześcijaństwo- głównie wśród Lahu Na)
Hmong – to podgrupa ludu Miao, która jako jedyna żyje w Tajlandii. Sami Hmongowie dzielą się na Zielonych (ich kobiety noszą koki) i Żółtych (kobiety noszą turbany). Zdaniem badaczy lud Miao żył na terenie Chin na długo przed dzisiejszymi Chińczykami.
Mien (Yao) – ten lud przez długie lata posługiwał się znakami pisma chińskiego do zapisu swego języka. Charakterystyczną cechą jest obecna wśród tubylczej ludności silna potrzeba adopcji dzieci, także tych pochodzących od rodziców z innych plemion (ok. 10% społeczności Mien to osoby adoptowane).

Tajlandia (nazywana dawniej Syjamem) to kraj niezwykle egzotyczny, w którym elementy współczesności mieszają się z tradycyjną tajską kulturą i religią.

Ten położony w południowo-wschodniej Azji kraj, graniczy z Laosem, Kambodżą, Malezją i Birmą. Nizinne tereny Tajlandii przecinają pasma górskie i tropikalne lasy. Tajlandia wraz ze swoją stolicą Bangkokiem– wielką, tętniącą życiem metropolią oraz rajskimi plażami i nieziemską przyrodą, wydaje się być wymarzonym miejscem na odpoczynek. Tu także poznamy zupełnie inny styl życia, jak chociażby codzienność buddyjskiego mnicha. Wyprawę po Tajlandii koniecznie trzeba zacząć od stolicy.

Na samym początku, każdego podróżnika z pewnością zainteresują ogólne informacje dotyczące specyfiki największego miasta położonego na Półwyspie Indochińskim: „Miasta Aniołów” czy też „Wiecznego Klejnotu”. Tak w wolnym tłumaczeniu można przełożyć oryginalną nazwę miasta na język polski. Bangkok, położony nad rzeką Menam, stał się stolicą całego Syjamu w 1782 roku. Początki miasta wiążą się z założeniem na tych terenach ośrodka wojskowego. Dzisiaj Bangkok jest prężnie rozwijającym się centrum gospodarczym, jednym z największych portów morskich i miejscem odwiedzanym przez niezliczone ilości turystów.

Już za głupie 900 dolarów możemy posmakować prawdziwej egzotyki. Zważywszy, że lecieć tam musimy przez pół świata, cena nie wydaje się wygórowana.

Tajlandia - Wyspa Ko Phi Phi (by jmam)

Większość turystów odpoczywa w kurortach położonych nad Zatoką Syjamską (dziś Tajlandzką) i tajlandzkiej części Półwyspu Malajskiego.

Warto jednak pamiętać, że Tajlandia to państwo wielkości półtorej Polski, z klimatem on monsunowych tropików po wysokie góry (ponad 2500 metrów). Są to już tropiki - na Europejczyka czeka wiele wrogich drobnoustrojów, dlatego należy przestrzegać higieny, bronić się maściami przed komarami i innymi insektami, nie wolno tu pić z niepewnego źródła, ostrożnie eksperymentować z miejscowym jedzeniem, uważać na złodziejaszków.

Wyjazd  do Mongolii

Najlepiej pojechać indywidualnie pociągiem do Moskwy, a następnie Koleją Transsyberyjską do Ułan Bator. Bilet w jedną stronę kupiony w Warszawie kosztuje 120 dolarów, czyli 480 zł.

Mongolia - Pustynia Gobi (by pnp)

Na sześć tygodni życia w Mongolii, w warunkach traperskich (własny namiot i śpiwór) wydamy ok. 550 dolarów. Na miejscu za wszystko możemy płacić dolarami. Możemy też bez kłopotu wymienić dolary na miejscową walutę, czyli tugariki. Za jednego dolara dostaniemy ok.1000 tugarików.

Kraj

Mongolia jest krajem wyżynnym, którego powierzchnia jest pięć razy większa od powierzchni Polski. Zachodnią i południową część zajmują potężne łańcuchy górskie, rozdzielone rozległymi kotlinami (największa jest Kotlina Wielkich Jezior). Na południowym wschodzie leży pustynia Gobi, słynna ze znalezisk szkieletów dinozaurów. Większość powierzchni Mongolii zajmują stepy i półpustynie. Lasy, przeważnie modrzewiowe, pokrywają tylko ok. 8 proc powierzchni kraju.

Klimat

Jest umiarkowany i kontynentalny. Na południu i wschodzie ciepły oraz wybitnie suchy. Na zachodzie chłodny. Średnia temperatura w styczniu waha się od minus 35 st. C. na zachodzie, do minus 10 st. C na wschodzie. W lipcu, odpowiednio, od 15 do 26 stopni.