Kuchnia, podróże

i przepisy z całego świata ...

Jesteś tutaj: Podróże
Mongolia - kumys i wolni ludzie

Wyjazd  do Mongolii

Najlepiej pojechać indywidualnie pociągiem do Moskwy, a następnie Koleją Transsyberyjską do Ułan Bator. Bilet w jedną stronę kupiony w Warszawie kosztuje 120 dolarów, czyli 480 zł.

Na sześć tygodni życia w Mongolii, w warunkach traperskich (własny namiot i śpiwór) wydamy ok. 550 dolarów. Na miejscu za wszystko możemy płacić dolarami. Możemy też bez kłopotu wymienić dolary na miejscową walutę, czyli tugariki. Za jednego dolara dostaniemy ok.1000 tugarików.

Kraj

Mongolia jest krajem wyżynnym, którego powierzchnia jest pięć razy większa od powierzchni Polski. Zachodnią i południową część zajmują potężne łańcuchy górskie, rozdzielone rozległymi kotlinami (największa jest Kotlina Wielkich Jezior). Na południowym wschodzie leży pustynia Gobi, słynna ze znalezisk szkieletów dinozaurów. Większość powierzchni Mongolii zajmują stepy i półpustynie. Lasy, przeważnie modrzewiowe, pokrywają tylko ok. 8 proc powierzchni kraju.

Klimat

Jest umiarkowany i kontynentalny. Na południu i wschodzie ciepły oraz wybitnie suchy. Na zachodzie chłodny. Średnia temperatura w styczniu waha się od minus 35 st. C. na zachodzie, do minus 10 st. C na wschodzie. W lipcu, odpowiednio, od 15 do 26 stopni.

 

Ludność

Mongolię zamieszkują głównie Chałchasi, jeden z ludów mongolskich. Wywodzą się z terenów wschodniej Mongolii i przyległych obszarów Mandżurii oraz Syberii. To plemiona pasterzy i myśliwych. Wiele z nich do dzisiaj prowadzi koczowniczy tryb życia.

Święta

11 lipca w Ułan Bator odbywa się nadom. Są to tradycyjne igrzyska sportowe, składające się z wyścigów koni, zapasów i popisów łuczników. Natomiast 9 września wypada religijne święto Tsam. Upływa ona wśród obrzędowych pieśni, tańców i muzyki.

Kumysoterapia

Picie kumysu służy oczyszczeniu organizmu. Z kumysoterapii słynie uzdrowisko Sziwert, położone w pobliżu miejscowości Cecertleg, do której z Ułan Bator można dojechać pociągiem. W Sziwert oprócz doskonałej jakości kumysu, znajdziemy źródła mineralne oraz ruiny twierdzy z XVII wieku. Miasto otacza nietknięta przez cywilizację przyroda.

Jeziora

W pokrytej stepem Mongolii jeziora stanowią wielką atrakcję. Najbliżej stolicy leży Chubsuguł. Otaczają go biało-zielone skały i lasy. Jest podobno tak głębokie, że nikt jeszcze nie dotarł do jego dna. Nieco dalej na zachód, również w górach, leży jezioro Cagan-nur, z którego wypływa rzeka Szyszchid-gol. Znajduje się w niej najlepsze łowisko tajmieni, ryb nazywanych syberyjską głowacią, lub czerwonym szczupakiem. Ten kto tam dotrze, ma szansę wyciągnąć prawie 20 kilogramową rybę i pobiwakować w pobliżu ruin warowni Czyngis-chana. Podania miejscowe mówią o zakopanych w okolicy ogromnych bogactwach wodza.

 

 

Czy wiesz że ..

Niedostępne tereny górskie północnej Tajlandii zamieszkują liczne społeczności plemienne. Poszczególne grupy różnią się między sobą językiem, religią i obyczajami, wszystkie jednak charakteryzuje niezwykła i warta poznania kultura.


Górskie plemiona Tajlandii

Większość tubylców chętnie gości w swych wioskach turystów. Na taką egzotyczną wyprawę wyruszyć możemy np. z Chiang Mai. Etnografowie wyróżniają sześć głównych grup plemiennych:
Karen – najliczniejsze spośród górskich plemion. Wyróżniamy tu Białych, Czarnych i Czerwonych Karenów, ze względu na kolor noszonych przez nich strojów. Zajmują się oni głównie rolnictwem (płodozmian).
Lahu – w Tajlandii żyją przedstawiciele czworga grup: Lahu Na, Lahu Nyi, Lahu Sheh Leh i Lahu Shi. Zdaniem badaczy w tym plemieniu istnieje silna potrzeba cieszenia się błogosławieństwem (stąd liczne nawrócenia na chrześcijaństwo- głównie wśród Lahu Na)
Hmong – to podgrupa ludu Miao, która jako jedyna żyje w Tajlandii. Sami Hmongowie dzielą się na Zielonych (ich kobiety noszą koki) i Żółtych (kobiety noszą turbany). Zdaniem badaczy lud Miao żył na terenie Chin na długo przed dzisiejszymi Chińczykami.
Mien (Yao) – ten lud przez długie lata posługiwał się znakami pisma chińskiego do zapisu swego języka. Charakterystyczną cechą jest obecna wśród tubylczej ludności silna potrzeba adopcji dzieci, także tych pochodzących od rodziców z innych plemion (ok. 10% społeczności Mien to osoby adoptowane).

Więcej …